Skip to content

Metyloprednisolon w postaci intraceptyny do stosowania w nadmiernej nerwobólu poopryszczkowym ad

1 tydzień ago

527 words

Zbadaliśmy również, czy stężenie interleukiny-8 w płynie mózgowo-rdzeniowym koreluje ze zmiennymi klinicznymi, w tym czas trwania neuralgii popółpaścowej przed leczeniem i skuteczność leczenia. Metody
Badana populacja
Badanie to było randomizowanym, zaślepionym badaniem klinicznym z dwuletnim okresem obserwacji. Badanie zostało zatwierdzone przez instytucyjną komisję odwoławczą Uniwersytetu Hirosaki, a pisemną świadomą zgodę uzyskano od wszystkich pacjentów. Pacjenci kierowani do szpitala University of Hirosaki i powiązanych z nim szpitali, którzy cierpieli na neuralgię popółpaścową, kwalifikowali się do włączenia. Zdefiniowaliśmy niezdolną neuralgię poopryszczkową jako pieczenie i ból lancinujący, któremu towarzyszyła allodynia i która była ograniczona do dermatomów zaangażowanych w pierwotną erupcję półpaśca. Aby je włączyć, pacjenci musieli odczuwać ból, który utrzymywał się przez co najmniej rok po wygojeniu się pęcherzyków. Pacjenci z cukrzycą mogą być włączeni, jeśli nie mają neuropatii.
Wykluczyliśmy pacjentów z jednym lub kilkoma z następujących stanów: bolesne obszary unerwione przez nerw trójdzielny, wcześniejsze leczenie neurolitycznym blokiem nerwowym dla neuralgii poopryszczkowej, polineuropatią lub dowolnymi innymi chorobami neurologicznymi lub chorobami związanymi ze stanem o obniżonej odporności. Nie uwzględniliśmy pacjentów, którzy uzyskali zadowalającą ulgę w bólu przy użyciu konwencjonalnych metod leczenia, takich jak miejscowe leki przeciwbólowe, fizjoterapia, znieczulenie miejscowe zewnątrzoponowe oraz leki przeciwdepresyjne lub przeciwdrgawkowe.
Protokół
Pacjenci kwalifikujący się do badania najpierw otrzymali konwencjonalne leczenie (leki przeciwdepresyjne, przeciwdrgawkowe lub oba, znieczulenie miejscowe zewnątrzoponowe, środki miejscowe lub fizjoterapia) przez cztery do sześciu tygodni, jeśli wcześniej nie stosowano żadnego z tych sposobów leczenia. Następnie leczono je diklofenakiem przez kolejne cztery tygodnie (okres wstępny). Po okresie wstępnym pacjenci z uporczywym bólem, którzy zdecydowali się wziąć udział w badaniu zostali losowo przydzieleni do otrzymywania metyloprednizolonu i lidokainy, samej lidokainy lub bez leczenia (kontrola). Randomizację przeprowadzono za pomocą wygenerowanych komputerowo kodów zapieczętowanych w ponumerowanych kopertach nieprzezroczystych. Koperty zostały otwarte tylko wtedy, gdy nie powiodły się konwencjonalne zabiegi. Lekarze odpowiedzialni za leczenie pacjentów byli świadomi zadań grupowych.
Po randomizacji badane leki podawano raz na tydzień przez cztery tygodnie. Wszystkie zastrzyki były podawane przez tego samego lekarza. W przestrzeni międzykręgowej L2-L3 wprowadzono igłę, a ml płynu usunięto do rutynowych testów cytologicznych i biochemicznych. Następnie wstrzykiwano 3 ml 3% lidokainy i 60 mg metyloprednizolonu (ciężar właściwy, 1,040; pH, 6,2 do 6,7) (w grupie metyloprednizolon-lidokaina) lub 3 ml 3-procentowej lidokainy (ciężar właściwy, 1,035; 6.1 do 6.5) (w grupie tylko lidokainy). Pacjenci w grupie kontrolnej nie mieli punkcji lędźwiowej i nie otrzymywali żadnego z tych leków podczas tego czterotygodniowego okresu. Pacjenci, u których ból był zlokalizowany w górnej części klatki piersiowej lub szyjki macicy, przechyliliśmy stół operacyjny w pozycję skierowaną w dół bezpośrednio po wstrzyknięciu dooponowym, aby umożliwić wtłaczanie materiału do górnego kanału piersiowego i nerwów związanych z dermatomami
[hasła pokrewne: kostniak zatoki czołowej, nerw językowy, przetoka odbytniczo pochwowa ]
[więcej w: acetazolamid, gruz kruszony, bramy segmentowe łódź ]
[hasła pokrewne: emetyna, mięsień skośny wewnętrzny brzucha, ortodonta brzeg ]