Skip to content

Bezpieczeństwo wstrzymywania stosowania heparyny u kobiet w ciąży z historią żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej ad

2 tygodnie ago

531 words

Przeprowadziliśmy prospektywne badanie kohortowe w celu oceny bezpieczeństwa zapobiegania profilaktyce heparyny przeciwpartaczkowej u kobiet, u których wystąpił jeden wcześniejszy epizod żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej. Metody
Pacjenci i badania kliniczne
Przeprowadziliśmy wieloośrodkowe, prospektywne badanie kohortowe kolejnych kwalifikujących się kobiet w okresie od lipca 1994 r. Do września 1998 r. Aby zakwalifikować się do badania, kobiety musiały zostać zarejestrowane przed 20 tygodniem ciąży i miały historię jednego epizodu zakrzepicy żył głębokich. kończyn dolnych zdiagnozowanych przez ultrasonografię kompresyjną lub flebografię, lub zatorowość płucną zdiagnozowaną przez scyntygrafię płuc lub angiografię płucną. Kobiety były wykluczone, jeśli miały jakąkolwiek z następujących: znaną trombofilię (niedobór antytrombiny, białka C lub białka S lub obecność przeciwciał antyfosfolipidowych, mutację czynnika V Leiden lub mutację protrombiny G20210A), ciągłe zapotrzebowanie na terapię przeciwzakrzepową, lub żylna choroba zakrzepowo-zatorowa w ciągu trzech miesięcy przed obecną ciążą. U wszystkich kobiet wykonano obustronną ultrasonografię głębokich żył po wejściu do badania. Leczenie przeciwzakrzepowe nie było podawane ante partum. W ciągu 24 godzin po porodzie wszystkie kobiety otrzymały podskórnie 5000 lub 7500 J niefrakcjonowanej heparyny dwa razy dziennie i pierwszą dawkę warfaryny. Leczenie heparyną przerwano przy wypisie, niezależnie od międzynarodowego współczynnika znormalizowanego. Warfarynę podawano przez cztery do sześciu tygodni po porodzie w dawkach dostosowanych do osiągnięcia docelowego międzynarodowego współczynnika znormalizowanego wynoszącego od 2,0 do 3,0. Kobiety były obserwowane w klinice, gdy leczenie warfaryną przerwano, a telefonicznie monitorowano trzy miesiące po porodzie.
Obserwację kliniczną przeprowadzono w następujący sposób. Kobiety z objawami zakrzepicy żył głębokich podczas ciąży poddawano seryjnej ultrasonografii ścięgien proksymalnych, a wyniki porównywano z obrazami linii podstawowej. Jeśli obrazy linii podstawowej były prawidłowe i był nieściśliwy segment, zdiagnozowano zakrzepicę żył głębokich [17]. Jeśli wyjściowy ultrasonogram ucisku kompresyjnego był nieprawidłowy i nie wykryto żadnych nowych zmian, ultrasonografię powtórzono w ciągu siedmiu dni. W przypadku zidentyfikowania nowego nieściśliwego segmentu uznano, że jest to diagnostyka nawrotu. Jeśli seryjne testy wzbudziły podejrzenie nowego nieściśliwego segmentu, wykonano flebografię z ołowianym ekranowaniem płodu; trwały defekt w świetle światła uznawano za diagnostyczny nawrót. U kobiet z objawami lub objawami zatorowości płucnej wykonano skanowanie płucne z perfuzyjną wentylacją. Zator tętnicy płucnej wykluczono, jeśli skanowanie perfuzyjne było prawidłowe i rozpoznano je, gdy wynik został zinterpretowany jako wskazujący na wysokie prawdopodobieństwo zatorowości płucnej. W przypadku innych, niediagnostycznych wzorców skanowania płuc, klinicysta miał możliwość wykonywania ultrasonografii kompresyjnej lub angiografii płucnej z odpowiednim zabezpieczeniem płodu. We wszystkich przypadkach, gdy podejrzewano i wykluczano zakrzepicę żył głębokich lub zatorowość płucną, wstrzymano leczenie przeciwzakrzepowe. Wszystkie przypadki podejrzenia nawrotu objawów były oceniane przez niezależny centralny komitet orzekający.
Próbki krwi pobrano od 95 kobiet po włączeniu do badania
[podobne: endarterektomia, ruchy robaczkowe jelit, mięsak jelita cienkiego ]
[podobne: ekrany bezszwowe, aflibercept, benfotiamina ]
[patrz też: brązowa tkanka tłuszczowa, endarterektomia, ropowica dna jamy ustnej ]